O automatycznym przedłużaniu umowy z konsumentem

30 czerwca, 2019 · Mirosław Dyka · 4 min czytania

Praktyka automatycznego przedłużania umów zawartych na czas określony wymyka się jednoznacznej ocenie prawnej. W relacjach między przedsiębiorcą a konsumentem niektóre zapisy w umowach mogą okazać się klauzulami niedozwolonymi.

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net

Praktyka

automatycznego przedłużania umów zawartych na czas określony wymyka się

jednoznacznej ocenie prawnej. W relacjach między przedsiębiorcą a konsumentem niektóre

zapisy w umowach mogą okazać się klauzulami niedozwolonymi.

W wielu

umowach spotyka się zapisy mówiące o tym, że po upływie określonego czasu na

jaki umowa została zawarta, automatycznie przedłuża się na czas dalszy. Jest to

powszechne w umowach zawieranych przez operatorów telekomunikacyjnych,

dostawców energii itp. Zasady, na jakich odbywa się kontynuacja kontraktu mogą

być różne. W szczególności umowa może zostać przedłużona na kolejny czas określony

lub czas nieokreślony.

Czas

nieokreślony

Jest

swego rodzaju regułą, że przedłużenie umowy zawartej na czas oznaczony następuje

w drodze przekształcenia jej w umowę na czas nieoznaczony. Różnica najczęściej

jest taka, że okres, na jaki została zawarta wcześniejsza umowa był jednocześnie

okresem promocyjnym. Promocja mogła dotyczyć np. niższych cen świadczenia

usługi. Z drugiej strony konsument w zamian za skorzystanie z warunków

promocyjnych związywał się umową zawartą na określony czas, w którym ewentualna

jego rezygnacja z usługi łączyła się z poniesieniem kary umownej. Widać więc

wyraźnie, że warunki na jakich została zawarta umowa terminowa co do zasady nie

znajdą zastosowania w umowie bezterminowej, gdyż miały charakter promocyjny.

Tym

niemniej przedsiębiorcy stosują praktykę automatycznego przekształcania umów terminowych

w bezterminowe. Aby to zostało uznane za zgodne z prawem konsumenckim konieczne

jest spełnienie kilku warunków.

  • Precyzyjna

    informacja

Przede

wszystkim zapisy umowne powinny zawierać jasno i przystępnie podaną informację

o zasadach, na jakich przy braku aktywności konsumenta dojdzie do

automatycznego przedłużenia umowy. Chodzi przede wszystkim o wskazanie

konsumentowi różnic między kończącym się okresem promocyjnym, a warunkami na

jakich umowa będzie kontynuowana poza promocją.

  • Rozsądny

    termin rezygnacji

W

umowie powinien być wskazany okres, w którym konsument może wyrazić brak zgody na

jej przedłużenie. Przyjmuje się w orzecznictwie UOKiK że termin 3-dniowy będzie

zbyt krótki, by mógł być uznany za rozsądny z punktu widzenia praw konsumenta. Preferowany

jest okres 30-dniowy.

  • Zakaz

    dodatkowego obciążania konsumenta

W

związku z przejściem z promocyjnych warunków kontraktu na standardowe,

konsument powinien ponosić jedynie koszty wynikające ze standardowych warunków

umowy. Nie można na niego nakładać żadnych dodatkowych opłat czy zobowiązań.

Tytułem przykładu, dla umowy z operatorem sieci komórkowej automatyczne

przedłużenie umowy nie może wiązać z uiszczeniem dodatkowej opłaty aktywacyjnej i zakupem

nowego telefonu komórkowego.

Czas

określony

Automatyczne

przedłużanie przez przedsiębiorcę umowy z konsumentem zawartej na czas oznaczony

– na kolejny czas oznaczony, jest jednolicie w orzecznictwie UOKiK uważane za

niedozwolone. Wynika to z podstawowego faktu, iż zerwanie takiej umowy przed

upływem tego czasu wiązałoby się z koniecznością zapłacenia przez konsumenta kary

umownej, co nie miałoby miejsca w przypadku umowy na czas nieokreślony. Podkreśla

się, że wybór konsumenta w zakresie związania się kolejną terminową umową z przedsiębiorcą,

winien dokonywać się poprzez jego działanie, tj. złożenie stosownego

oświadczenia woli. Tym bardziej, jeśli kolejna terminowa umowa utrudnia

konsumentowi możliwość uwolnienia się od stosunku umownego i niesie ze sobą konsekwencje

w postaci kary umownej.

Zasada

powyższa znalazła potwierdzenie w wielu decyzjach Prezesa UOKiK i wyrokach

SOKiK. W roku 2017 zakwestionowana została praktyka Orange Polska polegająca na

na automatycznym przedłużaniu umów o kolejny czas oznaczony w sytuacji braku

działania ze strony konsumenta. Jeżeli przed zakończeniem kontraktu klient nie

podjął żadnych działań, przekształcała się ona w kolejną umowę zawartą na czas

oznaczony. Było to 6 miesięcy w przypadku Neostrady oraz 12 miesięcy lub 24

miesiące w przypadku pozostałych usług stacjonarnych. Konsumentom, którzy

wypowiedzieli ją przed upływem tego czasu, były naliczane wysokie kary.

Orange

Polska bezprawnie przedłużała umowy o świadczenie usług stacjonarnych o wiele

miesięcy bez wyraźnej zgody konsumentów – uznał prezes UOKiK i nałożył na przedsiębiorcę

karę blisko 30 mln zł. Dodatkowo prezes Urzędu zobowiązał spółkę do

rekompensaty publicznej.

Podsumowanie

Brak

aktywności konsumenta pod koniec zawartej przez niego umowy terminowej może

oznaczać automatyczne przedłużenie tej umowy. Aby jednak było to zgodne z

prawem konieczne jest spełnienie przez przedsiębiorcę szeregu warunków, które

wykluczą ewentualne naruszenie praw konsumenta. Automatyczne przedłużanie umowy

na kolejny czas oznaczony, w którym konsumentowi grożą kary umowne za

przedterminową rezygnację z usług, jest niezgodne z prawem.

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.