Bank oddaje ofierze złośliwego oprogramowania utracone z konta pieniądze

8 sierpnia, 2018 · Mirosław Dyka · 3 min czytania

Polskie sądy coraz częściej zobowiązują banki do zwrotu pieniędzy wykradzionych za pomocą złośliwego oprogramowania. Dzieje się tak z powodu tego, że zarówno zalogowanie się klienta na sfałszowanym serwisie, jak i brak uważnej lektury SMS-ów nie musi być uznane za „rażące niedbalstwo”.

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net

Polskie

sądy coraz częściej zobowiązują banki do zwrotu pieniędzy wykradzionych za

pomocą złośliwego oprogramowania. Dzieje się tak z powodu tego, że zarówno zalogowanie

się klienta na sfałszowanym serwisie, jak i brak uważnej lektury SMS-ów nie musi

być uznane za „rażące niedbalstwo”.

Przykładem

orzeczenia korzystnego dla poszkodowanego klienta banku jest wyrok Sądu

Okręgowego w Warszawie z dnia 12 maja 2018 roku w sprawie I C 566/17. Klient trzy lata temu zlecał przelew przez internet logując się na stronie swojego banku.

Podczas próby dokonania przelewu wyświetlił mu się komunikat łudząco podobny do

wiadomości bankowych, informujący o konieczności „dodatkowego ubezpieczenia”. Wskutek

szeregu kolejnych, zainicjowanych już przez hakerów operacji na koncie klienta

utworzony został dodatkowy zaufany odbiorca. W ten sposób w kolejnych dniach z

konta klienta wyprowadzono ponad 100 tys. zł.

Klient

złożył reklamację w banku i zgłosił sprawę na Policję. Bank odmówił klientowi

zwrotu utraconych przez niego środków podnosząc, że to klient swoim działaniem

umożliwił przestępcom kradzież środków pieniężnych ze swojego rachunku

bankowego poprzez zatwierdzenie kodem sms przystąpienia do ubezpieczenia, co

skutkowało dodaniem odbiorcy definiowanego i ujawnieniem przez klienta

nieznanym osobom loginu i hasła, które to dane winny być przez powoda

szczególnie chronione. Bank podniósł jednocześnie zarzut przyczynienia się klienta

w stu procentach do powstania szkody poprzez niezachowanie należytej staranności

w ochronie swoich danych, co doprowadziło do ich udostępnienia osobom

nieuprawionym, co z kolei umożliwiło wykonanie przelewów. Zdaniem banku nie

można banku obarczać odpowiedzialnością za brak należytej staranności, albowiem

to klient bezrefleksyjnie udostępnił swoje dane, które winny być przez niego

szczególnie chronione.

Sąd

jednak nie zgodził się z taką argumentacją. Zdaniem Sądu klient miał prawo być

przekonany, iż komunikat pochodzi od banku, ponieważ był identyczny jak

komunikaty dotychczas przez bank generowane, komunikat pojawił się po poprawnym

zalogowaniu się klienta do serwisu transakcyjnego banku. Nadto wiadomość sms

została przesłana na numer telefonu podany przez klienta bankowi do autoryzacji

transakcji. Wcześniej brak było jasnych komunikatów i ostrzeżeń ze strony banku

do których z łatwością mógł dotrzeć klient ostrzegających o tych nieuczciwych i

nielegalnych praktykach, w tym o cyberprzestępczości czy działaniu

zorganizowanej grupy przestępczej wymuszającej potwierdzenie zabezpieczenia

transakcji, co prowadzi do przechwycenia danych umożliwiających dostęp do konta

klienta.

Bank

twierdził, iż umieszczał na swoich stronach internetowych ostrzeżenia, jednak

załączone wydruki nie wskazywały w jakim konkretnie okresie były one widoczne na

stronach internetowych, czy przede wszystkim obejmowało to okres przed

przedmiotowym zdarzeniem, jakie dokładnie treści przekazywał bank. Klient nie

informował nikogo o swoim loginie ani haśle do konta. Nie korzystał z opcji

zapamiętywania haseł. Ponadto logował się z komputera zainstalowanego w

Instytucie (…) z komputera posiadającego legalne oprogramowanie oraz aktywny

i aktualny program antywirusowy.

W

konkluzji Sąd stwierdził, że nieuzasadnione byłoby przyjęcie zwalniające bank

z odpowiedzialności, iż klient reagując na wyświetlony komunikat umyślnie

doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej bądź umyślnie lub wskutek

rażącego niedbalstwa dopuścił się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków,

o których mowa w art. 42 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o usługach

płatniczych. Bank nie wykazał w toku postępowania, by klient umyślnie czy

wskutek rażącego niedbalstwa naruszył któryś z obowiązków o których mowa w art.

42 ustawy, a w szczególności poprzez udostępnienie instrumentu płatniczego

osobom nieuprawnionym, bowiem jego działanie które doprowadziło do

zdefiniowania osoby na której zostały przelane środki z konta nie było

działaniem umyślnym, a niezamierzonym i nieświadomym, co wskazuje na

niedbalstwo jednak w żadnym wypadku nie w stopniu rażącym.

Ostatecznie

klient odzyskał od banku utracone środki, pomniejszone o kwotę 150 euro, do

której według przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia płatnik nie odpowiadał

za nieautoryzowane transakcje płatnicze.

Obecne

przepisy obniżyły tę kwotę do 50 euro.

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.