40 euro za wezwanie do zapłaty!

18 września, 2017 · Mirosław Dyka · 4 min czytania

Od czasu wejścia w życie (28 kwietnia 2013 r.) Ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, przedsiębiorca ma prawo domagać się od swego dłużnika – kontrahenta kwoty 40 euro tytułem zwrotu kosztów odzyskiwania należności wynikających z transakcji handlowych.

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net
Od czasu wejścia w życie (28 kwietnia 2013 r.) Ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych, przedsiębiorca ma prawo domagać się od swego dłużnika – kontrahenta kwoty 40 euro tytułem zwrotu kosztów odzyskiwania należności wynikających z transakcji handlowych.

Uprawnienie dotyczy to transakcji zawartych od dnia

wejścia w życie ustawy i wynika z przepisu Ustawy:

Art. 10.

1.

Wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których

mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika,

bez wezwania, równowartość kwoty 40 euro przeliczonej na złote

według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski

ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w

którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej

rekompensatę za koszty odzyskiwania należności.

2. Oprócz

kwoty, o której mowa w ust. 1, wierzycielowi przysługuje również

zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania

należności przewyższających tę kwotę.

3. Uprawnienie

do kwoty, o której mowa w ust. 1, przysługuje od transakcji

handlowej, z zastrzeżeniem art. 11 ust. 2 pkt 2.

Powyższe oznacza, że z

chwilą bezskutecznego upływu terminu zapłaty wskazanego np. na

fakturze, przedsiębiorca może domagać się od kontrahenta:

  1. należności głównej

  2. odsetek liczonych od

    należności głównej od dnia następującego po terminie zapłaty

    do dnia zapłaty

  3. oraz zryczałtowanej

    kwoty 40 euro.

Kto i kiedy może

skorzystać

Warunkiem skorzystania z

tego uprawnienia jest to, by zarówno wierzyciel jak i dłużnik byli

przedsiębiorcami w rozumieniu Ustawy (art. 2) oraz by należność

wynikała z transakcji handlowej, a więc odpłatnej dostawy towaru

lub odpłatnego świadczenia usługi, dokonywanych w związku z

wykonywaną przez strony działalnością gospodarczą. Oprócz tego

konieczne jest spełnienie warunków podobnie jak przy żądaniu

odsetek, a więc by wierzyciel spełnił swoje świadczenie wobec

dłużnika i nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie.

Co istotne, kwota 40 euro

stanowi ryczałt, zatem nie dotyczy rzeczywistych kosztów

odzyskiwania należności. Jeżeli te koszty są wyższe, wierzyciel

może domagać się ich zasądzenia ponad kwotę ryczałtu (art. 10

Ustawy). Potwierdził to Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia

2015 roku (III CZP 94/15) orzekając, że rekompensata w wysokości

40 euro przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że

koszty te zostały poniesione.

Pamiętać jednak należy,

że w orzecznictwie przyjmuje się dopuszczalność dokonywania oceny

roszczenia dotyczącego rekompensaty przez pryzmat art. 5 k.c., a

zatem nadużycia prawa. Wypowiedział się na ten temat Sąd Okręgowy

w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. (VI Ga 90/16):

„(…) W

okolicznościach sprawy w ocenie Sądu Okręgowego, żądanie powoda

należy właśnie ocenić w świetle art. 5 k.c. jako nadużycie i

wypaczenie przyznanego mu przez ustawodawcę prawa.

Z tytułu samej tylko

okoliczności opóźnienia, (nawet niezawinionego uchybienia

terminowi zapłaty) pozwany poniósł konsekwencje płacąc

przewidziane na tę liczność odsetki. Kwota zaś 40 euro, naliczana

automatycznie nawet w wypadku niewielkiego opóźnienia w zapłacie

każdego należnego świadczenia, pomimo jej zapłaty wraz z

odsetkami, bez podjęcia ze strony uprawnionego jakiejkolwiek próby

windykacji (a trud właśnie windykacji miała rekompensować) nie

może stać się dodatkowym, regularnym źródłem pozyskiwania

środków przez uprawnionego pozostającym w zupełnym oderwaniu od

funkcji jaką miała pełnić”.

Od jednej czy od kilku

faktur?

Kwoty 40 euro można

domagać odrębnie dla każdej nieopłaconej w terminie faktury, gdyż

uprawnienie dotyczy wierzytelności pieniężnej w ramach jednej

umowy. Jeżeli jednak wierzytelność ta zgodnie z umową powinna być

spełniana w częściach, kwota równowartości 40 euro przysługuje

wierzycielowi odrębnie w stosunku do każdej niezapłaconej części

(art. 11 ust. 2 pkt Ustawy).

Wzywać do zapłaty?

Obecne w przepisie art.

10 ust. Ustawy sformułowanie „bez wezwania” oznacza, że

ekwiwalent 40 euro należy się automatycznie w wyniku upływu

terminu płatności. Z tego wynika, że w ewentualnym postępowaniu

sądowym wierzyciel winien wykazać przed sądem tylko fakt

opóźnienia w zapłacie, aby roszczenie dotyczące rekompensaty

zostało uznane za zasadne. Teoretycznie więc można dochodzić

rekompensaty przed sądem nawet wówczas, gdy przedsądowe wezwanie

do zapłaty dotyczyło np. tylko należności głównej.

Jednak w przypadku

dochodzenia zwrotu kosztów windykacji przekraczających ryczałt,

dłużnika należy wezwać do zapłaty tychże na zasadach ogólnych

wyrażonych w art. 455 k.c. – tak wynika z wyroku Sądu

Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2016 r. (I ACa 110/16):

„Przepis art. 10 ust

2 nie zdejmuje z wierzyciela obowiązku wezwania dłużnika do

spełnienia świadczenia. Jeżeli więc koszty windykacyjne

przekroczą równowartość 40 euro wierzyciel zobowiązany jest

zgodnie z treścią art. 455 k.c. wezwać dłużnika do zapłaty”.

Podsumowanie

Warto zatem korzystać z

instytucji zryczałtowanej rekompensaty kosztów odzyskiwania

należności i domagać się jej od nierzetelnego dłużnika.

Uprawnienie to w zamierzeniu ustawodawcy ma stanowić dla wierzycieli

łatwą do dochodzenia rekompensatę prowadzonej windykacji i przede

wszystkim – mobilizować dłużników do dokonywania terminowej

zapłaty należności.

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.