1 lipca 2018 r. wchodzi w życie nowa ustawa o usługach turystycznych

Nowa

ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. nosi nazwę: o imprezach turystycznych i

powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. poz. 2361). Została opublikowana 18

grudnia 2017 r. w Dzienniku Ustaw. Wdraża ona do polskiego porządku prawnego

postanowienia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/2302/UE z dnia

25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług

turystycznych, zmieniającej rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę

Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylającej dyrektywę Rady

90/314/EWG. Z datą 1 lipca 2018 r. dojdzie do uchylenia przepisów ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, dotyczących organizatorów

turystyki, pośredników turystycznych oraz agentów turystycznych.

Akt

prawny poprawia funkcjonujące już rozwiązania prawne, w szczególności w

zakresie zabezpieczeń podróżnych przed skutkami niewypłacalności organizatorów

turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie usług turystycznych.

Najważniejsza

zmiana, jaką wprowadza nowa ustawa to objęcie regulacją podmiotów, których

dotąd nie obowiązywała ustawa o usługach turystycznych. Od 1 lipca 2018 r. przepisami

objęci będą wszyscy, którzy organizują imprezy turystyczne lub ułatwiają

nabycie powiązanych usług turystycznych, w tym także na zasadach

niekomercyjnych. Wyjątek będą stanowiły tylko imprezy turystyczne i powiązane

usługi turystyczne, które będą oferowane:

1. jednocześnie

   na zasadach niekomercyjnych, okazjonalnie i wyłącznie ograniczonej grupie

   podróżnych lub

2. na

   podstawie umowy generalnej (tj. przewidującej długotrwałe zlecenie na

   realizację wielu podróży służbowych w określonym czasie).

Nowa

ustawa wydłuży także okres, w którym klient będzie miał prawo zareklamować

usługę lub imprezę turystyczną. Obecnie przysługuje mu na to 30 dni

(organizator ma tyle samo czasu na ustosunkowanie się do reklamacji). Pod

rządami nowego aktu prawnego ten termin nie jest sprecyzowany, wprowadzony jest

za to trzyletni termin przedawnienia wszelkich roszczeń, w którym klientowi

przysługuje prawo do reklamowania usługi.

Zmiany

obejmują wprowadzenie nowej grupy podmiotów – przedsiębiorców ułatwiających

nabywanie usług turystycznych. Wprowadzone zostaną także nowe pojęcia

(przedsiębiorca turystyczny, powiązane usługi turystyczne, podróżny, punkt

sprzedaży, niezgodność) i nowe definicje pojęć już istniejących w poprzedniej ustawie

(organizator turystyki, usługa turystyczna, impreza turystyczna). Przepisy

zakładają też poprawę zabezpieczeń finansowych na wypadek niewypłacalności,

wprowadzają bardziej szczegółowe zasady funkcjonowania turystycznego rachunku

powierniczego oraz uregulowanie zasad zwrotu środków wpłaconych do

Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego.

Ustawa

nakłada na przedsiębiorcę turystycznego (organizatora czy sprzedawcę) szereg

obowiązków informacyjnych, które muszą zostać spełnione przed zawarciem umowy.

Gwarantuje to klientom szeroki wachlarz informacji o szczegółach wyjazdu

wakacyjnego. Ustawodawca wprowadził w tym względzie uniwersalny formularz, by

zakres informacji udzielanych przez sprzedawcę imprezy turystycznej był

jednolity.

Informacja

powinna dotyczyć m.in. tego, jaki podmiot jest odpowiedzialny za należyte

wykonanie usługi, jaki jest awaryjny numer telefonu kontaktowego lub dane

punktu kontaktowego oraz pełne pouczenie o kosztach i terminach rezygnacji z

wyjazdu, warunkach przeniesienia wyjazdu na inna osobę oraz procedurę

postępowania w wyjątkowych okolicznościach. Do tego dochodzą informacje o

zabezpieczeniu imprezy na wypadek niewypłacalności organizatora wyjazdu.

Przed

rozpoczęciem wyjazdu klient będzie mógł zrezygnować z usługi. O kosztach, które

poniesie z powodu rezygnacji, decydować będzie umowa – kwota musi być jednak

uzasadniona. Organizator powinien na wykazać zasadność tej kwoty.

W

każdym natomiast przypadku wystąpienia nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności

występujących w miejscu docelowym wyjazdu lub najbliższym sąsiedztwie można

będzie odstąpić od umowy bez ponoszenia opłat za odstąpienie, z zachowaniem

prawa do zwrotu już wpłaconych kwot. Niezależnie od tego konsumenci zawierający

umowę o udział w imprezie turystycznej poza lokalem przedsiębiorstwa, czyli np.

przez internet, nadal mogą w terminie 14 dni od dnia jej zawarcia, przemyśleć

sprawę oraz odstąpić od umowy bez podania przyczyny i ponoszenia kosztów.

Zgoda

organizatora nie będzie potrzebna, by odsprzedać wycieczkę. Nowe przepisy

zezwalają odsprzedać czy przekazać wycieczkę innej osobie, jeśli tylko spełnia

wymagania dla danej imprezy turystycznej i przejmie wynikające z tej umowy

obowiązki, szczególnie w zakresie zapłaty ceny. Ta nowość w ustawie daje możliwość

swobodnej odsprzedaży wakacji w razie takiej konieczności bez dodatkowych opłat

czy zgody organizatora. Jedyny warunek to zawiadomienie o przeniesieniu praw z

tej imprezy w terminie do 7 dni przed rozpoczęciem imprezy.

Organizator

może zażądać dodatkowej opłaty, jeśli faktycznie sam taką opłatę w związku ze

zmianą osób w imprezie poniesie. Nie naliczy jednak żadnej dotkliwej opłaty

„manipulacyjnej” czy też „administracyjnej”. Jest w tym zakresie jedno

zastrzeżenie, za zapłatę ceny za imprezę turystyczną pierwotny podróżny i osoba

przejmująca odpowiadają solidarnie, czyli razem.

Dla

tych, którzy działają poza prawem, nie posiadają wpisów do rejestru,

zabezpieczeń finansowych, bądź zaniżają składki do funduszu przewidziano

wysokie kary pieniężne (sięgające 50 tys. zł), a nawet – po raz pierwszy w

usługach turystycznych – wprowadzono karę ograniczenia wolności lub pozbawienia

jej do lat trzech.