Żądanie konsumenta nie musi być spełnione w przypadku nierozpatrzenia reklamacji w terminie
Tak orzekł Sąd Najwyższy w swojej uchwale z dnia 13 czerwca 2018 r. (sygn. akt III CZP 113/17).

Tak
orzekł Sąd Najwyższy w swojej uchwale z
dnia 13 czerwca 2018 r. (sygn.
akt III CZP 113/17).
Co
prawda sprawa dotyczyła terminu 30 dni na rozpatrzenie reklamacji na
podstawie art. 8 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty
rynku finansowego, ale stanowi to ciekawą interpretację przepisów,
która może przenieść się na inne obszary praw konsumenta.
Przepis ten stanowi, iż w przypadku niedotrzymania terminu przez
podmiot rynku finansowego (np. banki, SKOK-i, ubezpieczyciele)
reklamację uważa się za rozpatrzoną zgodnie z wolą klienta.
Przykład:
Jeśli
klient banku złoży reklamację z powodu niesłusznie pobranej
opłaty za prowadzenie rachunku lub za kartę i zażąda zwrotu
pobranych opłat, a bank nie udzieli odpowiedzi w terminie 30 dni od
zgłoszenia, to klientowi powinno się zwrócić pieniądze.
Celem
wprowadzenia terminu oraz skutku jego uchybienia było
zdyscyplinowanie przedsiębiorców w zakresie rozpatrywania
reklamacji i przyspieszenie całego procesu. Mimo tak skonstruowanego
przepisu Sąd Najwyższy uznał, że podmiot rynku finansowego
zachowuje możliwość kwestionowania zasadności dochodzonego przez
klienta roszczenia tak co do zasady, jak i co do wysokości.Oznacza
to, że jeśli podmiot rynku finansowego nie zdąży rozpatrzyć
reklamacji w terminie, to klient musi wystąpić na drogę
postępowania sądowego przeciwko przedsiębiorcy.
W
przypadku skierowania sprawy do sądu instytucja
finansowa ma prawo do podejmowania czynności mających na celu
obalenie domniemania, iż reklamacja jest zasadna. Zatem ciężar
dowodowy (obowiązek wskazania dowodów) będzie spoczywał na
przedsiębiorcy, a nie na stronie powodowej (klient).
Zaprezentowana
wyżej interpretacja przepisów niewątpliwie utrudnia w pewien
sposób proces dochodzenia swoich praw przez konsumentów.
Przerzucenie ciężaru dowodowego na przedsiębiorcę jest pewnego
rodzaju ułatwieniem dla klienta, co nie zmienia faktu, iż taka
interpretacja staje się niejako przyzwoleniem na przekraczanie
ustawowego terminu reklamacji.
Można
się zastanawiać czy taki kierunek stosowania przepisów nie stanie
się „niebezpiecznym” z punktu widzenia praw konsumenta wyłomem
od dotychczas przyjętej praktyki. Podobny skutek przewiduje przecież
ustawa o prawach konsumenta. Podstawowym terminem w tej regulacji
prawnej jest termin 14 dni na odpowiedź na reklamację. Założeniem
tego terminu jest przede wszystkim przyspieszenie procedury
reklamacji. Skutkiem braku ustosunkowania się przedsiębiorcy w tym
terminie do żądania klienta, jest uznanie reklamacji za zasadną,
co wiąże się z obowiązkiem spełnienia roszczenia. W przypadku
zastosowania podobnej do powyższej interpretacji przepisów, prawa
konsumentów mogłyby doznać znacznego ograniczenia, a sam proces
dochodzenia roszczeń reklamacyjnych, wydłużeniu.
Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.