Reklama ukryta: product placement, reklama podprogowa

9 października, 2018 · Kamila Sowa · 5 min czytania

Czwarty z kolei artykuł z zakresu tematyki reklamy jako czynu nieuczciwejkonkurencji w mass mediach dotyczy reklamy ukrytej. W tej części skupiono się także na przykładach reklam ukrytych.

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net

Czwarty

z kolei artykuł z zakresu tematyki reklamy jako czynu nieuczciwejkonkurencji w mass mediach dotyczy reklamy ukrytej. W

tej części skupiono się także na przykładach reklam ukrytych.

Reklama ukryta: Produkt placement, reklama podprogowa

Określenie to dotyczy wszystkich przypadków zachowań skierowanych

do potencjalnych klientów, których celem jest namawianie do nabycia

określonego dobra, a które zarazem sprawiają wrażenie działań

neutralnych. Potwierdzeniem takiego uregulowania jest fakt, iż

nabywcy towarów i usług podchodzą z większą rezerwą i brakiem

pewności do informacji zawartych w reklamie, odmiennie za to

traktują wypowiedzi i opinie, które ich zdaniem nie są reklamami.

Reklama ukryta jest zawsze zakazana, niezależnie od tego, czy

przekazuje treści prawdziwe czy fałszywe. Chodzi tutaj o sposób

przedstawienia informacji. Można dopuścić się reklamy ukrytej

zarazem świadomie, jak i nieświadomie.

Co więcej zgodnie z przepisami Prawa prasowego dziennikarzowi nie

wolno prowadzić ukrytej działalności reklamowej wiążącej się z

uzyskaniem korzyści majątkowej czy też osobistej, od osoby

zainteresowanej reklamą. Z reguły z tym czynem nieuczciwej

konkurencji mamy do czynienia w wywiadach, reportażach i artykułach.

Natomiast w praktyce nader trudno ustalić, czy dziennikarz dopuścił

się reklamy ukrytej, szczególnie wtedy, gdy pisze on o sprawach

gospodarczych, omawia nowości pojawiające się na rynku itp.

Produkt placement

Product placement posiada wiele definicji i

nie zawsze są one jednoznaczne. Wg Adama Czarneckiego

niejednoznaczność pojęcia może wynikać z faktu, że „(…) w

klasycznych publikacjach na temat marketingu pomija się ten sposób

promocji (…)”.

„Product placement to sposób promocji polegający na

umieszczeniu na zasadach komercyjnych w filmie, sztuce teatralnej,

programie telewizyjnym czy też innym nośniku audiowizualnym lub

drukowanym produktu lub sytuacji prezentującej określony wzór

zachowań (najczęściej konsumenckich)”.

Product placement występuje w przypadku, gdy dany produkt

występuje w filmie, serialu, audycji radiowej czy nawet książce po

uiszczeniu zapłaty w określonej formie. Może to być zarówno

udostępnienie rzeczy lub pomoc finansowa.

Nieco inaczej określenie product placement definiuje Adam

Grzegorczyk, który odnosi się do tej formy promocji jedynie przez

pryzmat filmu: (…)„odpłatne eksponowanie produktu sponsora w

dziale audiowizualnym w sposób wskazujący na cechy tego produktu

lub budujący wokół niego pożądany wizerunek”.

Product placement często określany jest również jako

formuła, która polega na umieszczeniu za odpowiednim

wynagrodzeniem, rekwizytów lub atrybutów w celu wywołania skutku

reklamowego, odzwierciedlającego się w realnych korzyściach

finansowych. Te założenia realizowane są poprzez: pokazywanie

wyrobów lub ich znaków towarowych w wybranych scenach filmu;

używanie lub konsumowanie produktów przez bohaterów; rozmowa o

produkcie; pokazywanie znaku towarowego jako tła innych wydarzeń; używanie

przez aktorów produktów konkretnych marek poza planem filmowym.

Strategia product placement wykorzystuje wpływ grup

odniesienia i liderów opinii na proces podejmowania przez konsumenta

decyzji zakupu. Oddziaływanie liderów opinii uzasadniane jest

mechanizmem naśladownictwa społecznego i efektem demonstracji.

Stanowią oni swego rodzaju model do naśladowania w zakresie postaw,

celów, zachowań. Oczywiście mechanizm ten jest wykorzystywany

także w reklamie. Nie zawsze jednak ludzie wierzą w to, co jest

mówione w reklamie.

Jednak zarówno przy product placement jak i reklamie produkt

jest najpierw zauważany, następnie budowana jest znajomość marki,

a na końcu powstaje chęć wejścia w posiadanie przedmiotu. Na tej

podstawie wyznacza się trzy fazy oddziaływania przekazu

reklamowego: kognitywną (świadomość i zrozumienie), afektywną

(przekonanie)i konotatywną (działanie/gotowość do działania).

Zaciekli przeciwnicy product placement zwracają również

uwagę na fakt, iż dzięki niemu, omijane są zakazy w reklamowaniu

niektórych produktów. I rzeczywiście, lokowanie wydaje się być

najprostszym sposobem na reklamowanie produktów takich jak papierosy

czy alkohol

i przez właśnie taką możliwość staje się łatwym celem żądła

krytyki.

Reklama podprogowa

Reklama podprogowa zwana także reklamą sublimalną opiera się na

tzw. percepcji podprogowej, polegającej na emisji komunikatów

reklamowych w przedziałach milisekund, w czasie oglądania innych

programów telewizyjnych bądź kinowych. Tego rodzaju działanie na

podświadomość odbiorcy ogranicza możliwości jego wyboru, gdyż

nie wiedząc, że jest poddawany określonej perswazji, nie może się

jej przeciwstawić.

W badaniach nad reklamą podprogową zastosowano metody

psychologiczne, które wcześniej wykorzystywano w diagnozowaniu i

leczeniu nerwicy. Odkryto, iż ludzie często kupują nieświadomie.

Poprzez proces „dogłębnego sondowania” (ang. Depta probing)

specjaliści od reklamy dotarli do ukrytych motywacji

konsumentów, dotyczących określonych produktów. Badanych proszono

o położenie się i spontaniczne ujawnianie swoich najskrytszych

odczuć. Naukowcy zadawali pytania w rodzaju: „Jakie jest pana

najwcześniejsze wspomnienie związane z ciastkiem?” czy „Jak się

pani czuje, jedząc ciastko?”. Stosowali także testy na

skojarzenia słowne („ciastka… matka… mleko…”), testy

uzupełniania zdań („Kiedy mama dawała mi ciastko, czułem…”)

i testy projekcyjne, w których badanemu pokazywano obrazek i

proszono o ułożenie o nim historyjki. Wykorzystywali psychodramy, w

których badanych proszono o „odegranie” swoich odczuć wobec

danego produktu. Tworzono grupy fokusowe (ang. focus groups),

aby „sondować” kilku konsumentów jednocześnie.

Oprócz testów psychologicznych specjaliści od reklamy opracowali

sprzęt elektroniczny, który mierzył nieświadome reakcje fizyczne

konsumentów na produkty, opakowania i reklamę. Stworzone przez nich

urządzenia wykrywały mikroskopijne ilości potu na skórze,

niewielkie zmiany w szybkości tętna oraz minimalne skurcze mięśni,

które zdradzały nieświadome stany emocjonalne badanych. W

niektórych supermarketach używano nowoczesnych ukrytych kamer do

monitorowania ruchu oczu klientów. Stopień rozszerzenia źrenicy

odzwierciedlał zainteresowanie klientów każdym z produktów.

Liczba mrugnięć na minutę pokazywała stopień ich napięcia.

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.