Konsumenckie odstąpienie od umowy o dostarczanie mediów

12 sierpnia, 2018 · Mirosław Dyka · 4 min czytania

W zakresie umów obejmujących świadczenie usług, dostarczanie mediów i treści cyfrowych obowiązują szczególne regulacje prawne. Wynika to z tego, że świadczenia określone w takich umowach mogą być częściowo lub w całości wykonane przed upływem terminu do konsumenckiego odstąpienia od umowy. Przyjrzyjmy się w szczególności zasadom odnoszącym się do odstąpienia od umów o dostarczanie wody, gazu lub energii elektrycznej.

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net

W

zakresie umów obejmujących świadczenie usług, dostarczanie mediów i treści

cyfrowych obowiązują szczególne regulacje prawne. Wynika to z tego, że

świadczenia określone w takich umowach mogą być częściowo lub w całości

wykonane przed upływem terminu do konsumenckiego odstąpienia od umowy. Przyjrzyjmy

się w szczególności zasadom odnoszącym się do odstąpienia od umów o dostarczanie wody, gazu

lub energii elektrycznej.

Wymóg zgody konsumenta na rozpoczęcie

świadczenia

Przedsiębiorcę

świadczącego na rzecz konsumenta obowiązuje w takich przypadkach szczególny

wymóg. Musi on uzyskać od konsumenta jeszcze przed rozpoczęciem świadczenia wyraźną

zgodę na rozpoczęcie wykonania umowy przed upływem terminu 14 dni. Mówi o tym art.

15 ust. 3 Ustawy o prawach konsumenta:

Art.

15
3.

Jeżeli na wyraźne żądanie konsumenta wykonywanie usługi albo dostarczanie wody,

gazu, energii elektrycznej, gdy nie są one dostarczane w ograniczonej objętości

lub w ustalonej ilości, lub energii cieplnej ma się rozpocząć przed upływem

terminu do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa,

przedsiębiorca wymaga od konsumenta złożenia wyraźnego oświadczenia

zawierającego takie żądanie na trwałym nośniku.

Wybór rodzaju nośnika

Konsument

może złożyć takie oświadczenie na dowolnym, wybranym przez siebie trwałym

nośniku, tj. na papierze, za pośrednictwem poczty elektronicznej lub innym. Przepisy

nie przewidują w takiej sytuacji wymogu czy też prymatu papieru, wszystkie

rodzaje trwałych nośników są zrównane.

Przedsiębiorca

nie może narzucić konsumentowi wyboru rodzaju nośnika i żądać oświadczenia np.

na piśmie. Uzyskanie od konsumenta oświadczenia na trwałym nośniku leży w

interesie przedsiębiorcy, a w razie sporu, to on będzie musiał wykazać, że

konsument życzył sobie realizacji umowy przed upływem terminu do złożenia

oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

Zapłata za świadczenie otrzymane do chwili

odstąpienia

W

przypadku odstąpienia od umowy o dostarczanie mediów konsument ma obowiązek

zapłaty za świadczenie otrzymane do chwili odstąpienia. Szczegółowe zasady

obliczania kwoty do zapłaty wskazane są w art. 35 Ustawy o prawach konsumenta:

Art.

35
1.

Jeżeli konsument wykonuje prawo odstąpienia od umowy po zgłoszeniu żądania

zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2, ma obowiązek zapłaty za świadczenia

spełnione do chwili odstąpienia od umowy.
2.

Kwotę zapłaty oblicza się proporcjonalnie do zakresu spełnionego świadczenia, z

uwzględnieniem uzgodnionej w umowie ceny lub wynagrodzenia. Jeżeli cena lub

wynagrodzenie są nadmierne, podstawą obliczenia tej kwoty jest wartość rynkowa

spełnionego świadczenia.

Zawyżenie kwoty do zapłaty

Z

przepisu wynika, że konsument może wykazywać, że cena lub wynagrodzenie ustalone

przez przedsiębiorcę są zbyt wysokie. Wtedy kwota do zapłaty powinna zostać

obliczona na podstawie wartości rynkowej wykonanej usługi. Wartość rynkową

spełnionego świadczenia należy ustalać w odniesieniu do ceny lub wynagrodzenia,

jakie przyjęło się pobierać za świadczenie danego rodzaju oraz poprzez

porównanie z ceną równoważnej usługi świadczonej przez innych przedsiębiorców.

Każdorazowo trzeba brać pod uwagę sytuację panującą na danym rynku usług. Do

oceny dysproporcji pomiędzy ceną lub wynagrodzeniem określonym w umowie z

konsumentem a ceną lub wynagrodzeniem rynkowym właściwa jest chwila zawarcia

umowy z konsumentem.

Kiedy konsument nie będzie musiał płacić

W art.

36 Ustawy o prawach konsumenta wskazano przypadki skutkujące tym, że konsument

będzie zwolniony od ponoszenia kosztów nawet gdy zdążył przed odstąpieniem od

umowy skorzystać ze świadczeń przedsiębiorcy:

Art.

36
Konsument

nie ponosi kosztów:
1)

świadczenia usług, dostarczania wody, gazu lub energii elektrycznej w

przypadku, gdy nie są one oferowane w ograniczonej objętości lub w ustalonej

ilości, lub energii cieplnej, w całości lub w części, za czas do odstąpienia od

umowy, jeżeli:
a)

przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o prawie odstąpienia od umowy i

skutkach jego wykonania zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 9 lub
b)

konsument nie żądał spełniania świadczenia przed upływem terminu do odstąpienia

od umowy zgodnie z art. 15 ust. 3 i art. 21 ust. 2.

Ustawodawca

przewidział więc sankcje dla przedsiębiorcy za to, że ten nie uzyskał od

konsumenta zgody na rozpoczęcie świadczenia przed upływem 14 dni lub też przy

zawarciu umowy nie poinformował go jego prawach w sposób wymagany w Ustawie. Użyty

w treści przepisu łącznik „lub” wskazuje, iż wystarczy spełnienie zarówno obu,

jak i tylko jednej ze wskazanych przesłanek.

Przykład

Pan Jan

zawarł w swoim domu (a więc poza lokalem przedsiębiorcy) z akwizytorem umowę o

dostarczanie gazu i oświadczył na piśmie, że dostawa gazu do jego domu ma się

rozpocząć niezwłocznie. Przedsiębiorca wywiązał się z obowiązku informacyjnego,

poinformował pana Jana o

prawie odstąpienia od umowy i skutkach jego wykonania. Gaz zaczął być

dostarczany do domu pana Jana po dwóch dniach od podpisania umowy. Pan Jan

jednak rozmyślił się i w ciągu 14 dniu odstąpił od umowy zawartej poza lokalem

przedsiębiorstwa. Ponieważ świadczenie zostało już rozpoczęte, pan Jan jest

zobowiązany do zapłaty za taką liczbę kWh gazu, jaką faktycznie

wykorzystał w okresie trwania umowy.

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.