Co to jest Misselling?

18 grudnia, 2017 · Mirosław Dyka · 5 min czytania

Misseling w dosłownym tłumaczeniu z jęz. angielskiego ( mis-selling ) oznacza „chybioną sprzedaż”.

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net

Misseling w dosłownym tłumaczeniu z jęz. angielskiego (mis-selling) oznacza „chybioną sprzedaż”.

Jest to oferowanie produktów w

sposób wprowadzający w błąd albo takich, które są

niedostosowane do możliwości lub potrzeb klienta. Z tym szkodliwym

zjawiskiem spotkać się można najczęściej na rynku

usług finansowych.

Polisolokaty

Brak wiedzy konsumenta o tak

skomplikowanych produktach inwestycyjnych jak, np. polisolokaty może

zostać wykorzystany przez oferowanie mu rozwiązań odznaczających

się znacznym stopniem skomplikowania i wysokim poziomem ryzyka.

Częstokroć konsument bywa nakłaniany przez instytucję finansową

do przystąpienia (czy to w charakterze ubezpieczającego, czy

ubezpieczonego) do ubezpieczenia z ubezpieczeniowym funduszem

kapitałowym, którego zakres jest całkowicie niedostosowany do jego

indywidualnej sytuacji i właściwości. Takie praktyki mogą

przybiera różnorodne formy, takie jak:

  • oferowanie produktów

    inwestycyjnych powiązanych z wysokim stopniem ryzyka inwestycyjnego

    klientom, którzy nie wyrażają chęci ani skłonności do jego

    ponoszenia, w tym również proponowanie produktów długoterminowych

    (wieloletnich) o skomplikowanej konstrukcji osobom w podeszłym

    wieku i posiadającym znikomą wiedzę na temat zasad funkcjonowania

    rynku finansowego;

  • pomijanie rzetelnej informacji o

    charakterze prawnym umowy (np. że chodzi o ubezpieczenie, a nie o

    umowę lokaty bankowej), podkreślanie ponadprzeciętnych zysków,

    brak informacji o ryzyku utraty części środków, o kosztach

    zawarcia umowy i opłacie za wcześniejsze zakończenie umowy;

  • prowadzenie procesu akwizycji

    bankowej w sposób umożliwiający ominięcie przepisów

    obowiązującego prawa lub wprowadzenie konsumenta w błąd

    (przykładowo poprzez nieprawdziwe ustne informacje czy

    rozdrobnienie istotnych postanowień umowy pomiędzy różne wzorce

    umowne czy liczne oświadczenia).

Nieuczciwe sposoby przedstawiania

oferty

Zatajanie przed konsumentami charakteru

prawnego zawieranego kontraktu może odbywać się na różne

sposoby. Rozmowy z klientami prowadzi się według ustalonego skryptu

(scenariusza) w taki sposób, by uwypuklić oszczędnościowe cechy

produktu i unikać odniesień do jego faktycznego ubezpieczeniowego

charakteru. Konsultanci używają sformułowań kojarzących się z

usługami bankowymi, mówiąc o „włączeniu programu” (a

nie o przystąpieniu do ubezpieczenia), o „przesuwaniu kwoty z

rachunku na program”, „dodatkowym bezpłatnym rozwiązaniu

do rachunku bieżącego”, czy o „podpinaniu programu pod

rachunek”. Poprzez analogię do bankowych produktów

oszczędnościowych jako główne cechy i zalety programu we

wszystkich rozmowach podkreśla się systematyczność i niewielkie

kwoty, przez co kapitał powinien się kumulować niezauważalnie.

Konsumentom przedstawia odpowiednio

spreparowane materiały reklamowe. Podkreśla się w nich cechy jakie

mają posiada produkty. Jako jedną z cech wymienia

się 100% ochronę kapitału, jednak bez szczegółowego wyjaśnienia,

w jaki sposób należy to interpretować. W materiałach szeroko

wykorzystuje się wykresy, tabele i wyliczenia, wskazujące na

wzrostową tendencję produktu i osiągnięcie zysku w dowolnych

warunkach rynkowych (hossa/bessa).

W jednym z postępowań prowadzonych

przez Prezesa UOKiK stwierdzono wprost, że konsumenci zwracali się

do banku po produkt związany z oszczędzaniem, a konsultanci

oferowali im polisolokaty, będące zupełnie nową usługą, o

diametralnie innych cechach. Utrwalało to w konsumentach

przeświadczenie, że pieniądze zostały zdeponowane w banku w

sposób, który umożliwia otrzymanie zwrotu wpłaconych środków

pieniężnych na żądanie, to jest ochronę 100% kapitału

początkowego na zasadach właściwych lokatom krótkoterminowym. W

rezultacie klienci nie mieli świadomości, że bank może

zaproponować skomplikowany i ryzykowny produkt zamiast tradycyjnej

znanej mu lokaty terminowe. Co więcej – w postępowaniu ustalono,

że pracownicy zdawali sobie sprawę z preferowanych przez

konsumentów cech produktów, a jednak prowadzili z nimi rozmowy w

taki sposób, aby przekonać ich, że przedmiotem rozmów są

produkty związane z oszczędzaniem w tradycyjnym tego słowa

rozumieniu, to jest bez obciążania ryzykiem utraty pierwotnego

kapitału. Do utwierdzenia konsumentów w błędnym

przeświadczeniu służyło wiele forteli odnoszących się przede

wszystkim do możliwości bezkosztowego wycofania się z umowy w

krótkim (z reguły od 3–6 miesięcy do 3 lat) terminie.

Nowelizacja Ustawy o ochronie

konkurencji i konsumentów

W dniu 17.4.2016 r. weszły w życie

przepisy nowelizujące Ustawę o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 4 praktyką naruszającą zbiorowe

interesy konsumentów stało się proponowanie konsumentom nabycia

usług finansowych, które nie odpowiadają potrzebom tych

konsumentów ustalonym z uwzględnieniem dostępnych przedsiębiorcy

informacji w zakresie cech tych konsumentów lub proponowanie nabycia

tych usług w sposób nieadekwatny do ich charakteru. Ustawodawca

uzasadnił konieczność wprowadzonych zmian i stworzenia nowych

mechanizmów regulacyjnych tym, że ochrona interesów konsumentów

na rynku usług finansowych wymaga szczególnej troski ze strony

państwa.

Po nowelizacji przepisów UOKiK nie

zajmuje się już ocenianiem samego produktu. Bada za to sposób

prowadzenia marketingu i przede wszystkim – czy dany produkt

jest dostosowany do potrzeb klienta. Prawodawca wprowadził różne

sposoby walki z procederem missellingu. Wśród nich jest

możliwość wydawania przez Prezesa UOKiK tzw. decyzji tymczasowych,

zobowiązujących instytucje finansowe do usunięcia niezgodnych z

obowiązującym prawem klauzul abuzywnych, a nawet do wycofania się

ze świadczenia usługi w trakcie jej trwania i zaniechania jej

dalszego rozliczania. Postępowanie administracyjne dotyczące

stosowania klauzul abuzywnych może być wszczęte z urzędu lub z

inicjatywy konsumentów, rzeczników konsumentów, Rzecznika

Finansowego oraz organizacji konsumenckich, które uzyskują status

zawiadamiającego. Powinno się to przyczynić do szybkiego i

sprawnego wyeliminowania szkodliwych praktyk w umowach wcześniej

zawartych, których skutki już występują.

Decyzja Prezesa UOKiK obowiązuje nawet

po wniesieniu odwołania przez sprzedawcę. W przypadku

niezastosowania się przez instytucję finansową do nakazu Prezes

UOKiK ma prawo nałożenia na nią sankcji finansowej w wysokości

10% osiąganych obrotów. Ma on także prawo do upublicznienia

informacji o nieuczciwym sprzedawcy i negatywnych warunkach

proponowanych przez niego umów w celu ostrzeżenia potencjalnych

nabywców. Bezpieczeństwo konsumentów wzrosło także poprzez

wydłużenie do trzech lat terminu przedawnienia roszczeń

dotyczących niedozwolonych praktyk sprzedawcy. Bank ma prawo

odwołania się od decyzji Prezesa UOKiK do Sądu Ochrony Konkurencji

i Konsumentów, który powinien rozpoznać sprawę w terminie do 2

miesięcy od daty otrzymania odwołania.

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.