Klient mojego klienta chce reklamować towar! Czy mam przyjąć reklamację?

25 stycznia, 2017 · Gabriel Gatner · 4 min czytania

Wyobraźmy sobie sytuację, w której klient kupuje ekspres do kawy w sklepie internetowym. Następnie po 6 miesiącach sprzedaje go swojemu sąsiadowi. Ekspres się psuje, więc sąsiad chce go reklamować. Składa w tym celu reklamację z tytułu rękojmi do sklepu w którym ekspres został zakupiony, ale sprzedawca nie chce uznać takiej reklamacji ponieważ, choć termin reklamacji nie został przekroczony to pierwotna umowa została zawarta z zupełnie…

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net

Wyobraźmy sobie sytuację, w której klient kupuje ekspres do kawy w

sklepie internetowym. Następnie po 6 miesiącach sprzedaje go swojemu sąsiadowi.

Ekspres się psuje, więc sąsiad chce go reklamować. Składa w tym celu reklamację

z tytułu rękojmi do sklepu w którym ekspres został zakupiony, ale sprzedawca

nie chce uznać takiej reklamacji ponieważ, choć termin reklamacji nie został

przekroczony to pierwotna umowa została zawarta z zupełnie inną osobą. Czy

sklep ma rację? Okazuję się, że nie!

„Uprawnienia

z tytułu rękojmi przechodzą na kolejną osobę wraz z rzeczą”

Do powyższego wniosku w dniu 19 października 2016 r. doszedł Sąd

Najwyższy w uchwale w składzie siedmiu sędziów. Potrzeba wydania uchwały

powstała na kanwie historii z 2012 r. Wówczas pozwany zawarł umowę sprzedaży samochodu z powodem oraz jego ojcem. Od tego momentu, zgodnie z obowiązującym prawem,

współwłaścicielom przysługiwało w określonych sytuacjach (np. gdyby samochód w oczywisty sposób nie odpowiadał funkcjom, które winien spełniać – np. miał

wmontowany silnik o pojemności mniejszej od umówionej) prawo do odstąpienia od umowy, a tym samym odzyskania pieniędzy.

Rzecz w tym, że ojciec swój udział w

pojeździe podarował synowi. I dopiero po tym zdarzeniu syn postanowił odstąpić

od umowy. Sprzedawca jednak odmówił i sprawa trafiła do sądu. Tym samym

pojawiła się wątpliwość, czy wraz z nabytym udziałem od ojca powód uzyskał

także uprawnienia z tytułu rękojmi do drugiej części pojazdu (pierwotnie

należącej do ojca). Mówiąc prościej: spór dotyczył tego, że uprawnienia z

tytułu rękojmi przechodzą wraz z umową dotyczącą przekazania rzeczy, czy też

pozostają u pierwotnego nabywcy, dla którego stają się bezużyteczne.

Zastrzeżenia

w uchwale

Warto jednak zaznaczyć, że uchwała Sąd Najwyższego przewiduje dwa zastrzeżenia!

Po pierwsze, powyższa sytuacja (historia z 2012 r.) dotyczy umowy

darowizny, a nie umowy sprzedaży. W ocenie Sądu Najwyższego, oba stosunki

prawne nie mogą być traktowane tak samo, ponieważ odpowiedzialność darczyńcy

względem obdarowanego jest inna niż odpowiedzialność sprzedawcy względem

kupującego. Tym samym nie można jednoznacznie określić jak należy traktować

osoby, które nabyły towar na podstawie umowy sprzedaży. Warto jednak zaznaczyć,

co także podkreślił Sąd Najwyższy, że dla pierwotnego

sprzedawcy nie ma większego znaczenia, jak osoba żądająca usunięcia wady weszła

w posiadanie rzeczy. Dla sprzedawcy najważniejszym elementem uprawnień z tytułu rękojmi jest czas, a więc

okres od momentu zakupu towaru do momentu wystąpienia wady. Termin reklamacji z

tytułu rękojmi jest w ustawie ściśle określony, natomiast brak przejścia uprawnień z tytułu rękojmi na

nowego nabywcę, w ocenie sądu, prowadziłby do nieuzasadnionego uprzywilejowania

sprzedawcy, który przed ustawowym terminem przestawałby ponosić

odpowiedzialność za sprzedaż wadliwego produktu. Tym samym należy założyć, że uprawnienia z tytułu rękojmi przechodzą na

nowego posiadacza rzeczy, niezależnie od stosunku prawnego łączącego, jego z

pierwotnym klientem sprzedawcy.

Po drugie, zastrzeżenie w umowie. Sąd Najwyższy, w jednoznaczny sposób

podkreślił, że uprawnienia z tytułu rękojmi – jeśli nie zostało zastrzeżone inaczej w umowie – przechodzą na

kolejną osobę wraz z rzeczą. Co się stanie jeżeli jednak takie zastrzeżenie

znajdzie się w umowie? Np. „Uprawnienie z tytułu rękojmi jest wyłączone dla osób

trzecich, które weszły w posiadanie towaru od klienta, niezależnie od stosunku

prawnego łączącego te strony”. W umowach, które są sporządzane przez strony w

wersji pisemnej, tego rodzaju postanowienia mogą się znaleźć zgodnie z zasadą

swobody kształtowania umów wyrażonej w Kodeksie cywilnym (art. 353 (1)) Co w

sytuacji, kiedy tego rodzaju postanowienie znajdzie się we wzorcu umowy np.

regulaminie sklepu internetowego? Czy tego rodzaju postanowienie może zostać

uznane za klauzulę niedozwoloną? W związku z treścią powyższej uchwały, należy

uznać, że tego rodzaju postanowienia mogą

być traktowane jako naruszenie zbiorowych praw konsumentów, a tym samym mogą zostać uznane za klauzulę

niedozwoloną. Wynika to przede wszystkim z faktu, że „przelew” uprawnienia

jakim jest rękojmia na nowego posiadacza rzeczy powoduje, że staje się on

niejako klientem sklepu, a tym samym jakikolwiek ograniczenia jego praw

stanowią naruszenia prawa konsumenta.

Zobacz również: Wada istotna

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.