IoT: złośliwe oprogramowanie często wykorzystuje stare luki w zabezpieczeniach
Analiza szkodliwego oprogramowania wykorzystującego luki w podłączanych do sieci urządzeniach może wyjaśnić, dlaczego ta kategoria systemów nadal stanowi zagrożenie dla ekosystemu sieciowego.

Analiza
szkodliwego oprogramowania wykorzystującego luki w podłączanych do
sieci urządzeniach może wyjaśnić, dlaczego ta kategoria systemów
nadal stanowi zagrożenie dla ekosystemu sieciowego.
Duże
opóźnienia w udostępnianiu łat oraz trudności w śledzeniu
błędów mają wpływ na postrzeganie internetu rzeczy (IoT) jako
koncepcji o ograniczonym zaufaniu.
Podczas
odbywającej się w tym miesiącu w Bukareszcie konferencji
dotyczącej bezpieczeństwa sieciowego, DefCamp’9, niezależny
analityk bezpieczeństwa Andrei Costin mówił o szkodliwym
oprogramowaniu IoT i niektórych przyczynach utrzymywania się
zagrożeń jeszcze długo po ujawnieniu błędów w zabezpieczeniach.
Costin
twierdzi, że niektóre szkodliwe programy nie zostawiają w
systemach IoT sygnatury, która występuje na publicznej liście CVE
(Common Vulnerabilities and Exposures). Utrudnia to rozwój
skutecznych mechanizmów obronnych, ponieważ omijane mogą być,
stosowane w celu identyfikacji i blokowania zagrożeń, procedury
wykorzystujące takie rozwiązania jak IDS/IPS, Yara.
Costin
twierdzi, że jednym z powodów tego stanu mogą być opóźnienia
spowodowane słabą optymalizacją procesu przydzielania nowych
numerów CVE. Inny możliwy powód to brak wśród analityków
specjalnego zainteresowania lukami w zabezpieczeniach urządzeń IoT.
Bez względu
na przyczynę problem jest poważny. Aby społeczność InfoSec
(information security) mogła efektywnie współpracować nad obroną
przed szkodliwym oprogramowaniem, potrzebny jest jakiś punkt
odniesienia. Bez niego trudno wymieniać informacje o nowo wykrytych
lukach w zabezpieczeniach, co bardzo szybko i skutecznie
wykorzystywane jest przez cyberprzestępców.
Ze względu
na ogromną różnorodność systemów IoT tworzenie uniwersalnego
programu antywirusowego, chroniącego każde z podłączonych do
sieci urządzeń, nie jest możliwe. Zamiast niezależnie chronić
poszczególne komponenty sieci, branża antywirusowa opracowała
rozwiązanie polegające na zabezpieczeniu całej sieci domowej.
Współpracując
nad zabezpieczeniami przed złośliwym oprogramowaniem z Jonasem
Zaddachem, analitykiem w Cisco Talos, Costin zauważył, że
napisanie i wdrożenie kodu chroniącego znaną, łatwą do
wykorzystania lukę w zabezpieczeniach, zajmuje czasem pół roku.
Jest to wystarczająco dużo czasu, by napisać i skutecznie
wykorzystać nowe exploity.
Niektóre z
analizowanych przez duet badaczy szczepów wirusów wykorzystywały
luki w zabezpieczeniach, które w branży antywirusowej znane są już
od dwóch lat, a łaty do nich jeszcze nie zostały wydane. Na domiar
złego obecnie cyberprzestępcy umieszczają w swoich złośliwych
programach znacznie więcej niż po trzy exploity, co daje im daleko
większą skuteczność w atakowaniu niezałatanych urządzeń.
Czas,
jaki zwykle dzieli publiczne ogłoszenie luki w zabezpieczeniach
sprzętu IoT, stwarzającej średnie lub wysokie ryzyko, a
pojawieniem się wykorzystującej ją skutecznie pierwszej próbki
złośliwego oprogramowania, przekracza 90 dni. Tak duże okno
czasowe stwarza hakerom komfortową sytuację. Mogą projektować i
realizować przestępcze działania bez presji czasu, jaką bez
wątpienia powodowałoby wczesne wydanie łaty. Dopóki opóźnienia
w publikowaniu poprawek i zasad ochrony urządzeń IoT nie zostaną
zmniejszone, cyberprzestępcy będą mieli nadal ogromne pole dla
swojej szkodliwej działalności, komentuje
Dariusz Woźniak, inżynier techniczny Bitdefender z firmy Marken.
Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.