5 najczęstszych błędów przy procedurze zwrotu konsumenckiego

31 lipca, 2017 · Mirosław Dyka · 5 min czytania

Sprzedawco - przeczytaj i ustrzeż się błędów!

Zalecamy ostrożność podczas zakupów w sklepie: homeekspert.net

Sprzedawco – przeczytaj i ustrzeż się błędów!

Tzw. zwrot konsumencki,

czyli umowne prawo konsumenta do odstąpienia od umowy zawartej na

odległość, wynika z art. 27 do 38 Ustawy o prawach konsumenta z

dnia 30 maja 2014 r. Ustawodawca uprzywilejowuje tym prawem

konsumenta jako słabszą stronę stosunku prawnego sprzedaży, gdzie

po drugiej stronie stoi sprzedawca – przedsiębiorca i

profesjonalista.

Pamiętać należy, że sprzedawca powinien

realizować wszystkie prawa konsumenta tak, by te w żaden sposób i

na żadnym etapie procedury zwrotu nie uległy uszczupleniu. W

szczególności powinien unikać postanowień w regulaminie sklepu

internetowego, których treść może zostać uznana za klauzule

niedozwolone.

Oto 5 typowych błędów popełnianych przez sprzedawców

internetowych:

  1. Odmowa przyjęcia

    zwrotu towaru z powodu jego uszkodzenia, używania, niekompletności,

    zniszczenia itp.

To chyba najbardziej

podstawowy błąd. Ustawa nakłada na sprzedawcę obowiązek

realizacji procedury odstąpienia od umowy niezależnie od tego, czy

zwracana rzecz jest: uszkodzona, używana w stopniu wykraczającym

poza to, co konieczne do stwierdzenia jej charakteru, cech i

funkcjonowania, niekompletna, a nawet zniszczona. Oznacza to, że

jeśli konsument odstąpił od umowy sprzedaży w ustawowym terminie,

to jest to odstąpienie skuteczne i ta skuteczność nie podlega

ocenie sprzedawcy pod kątem tego, w jakim stanie znajduje się

zwracany towar.

Stan rzeczy podlegającej

zwrotowi ma znaczenie jedynie dla ewentualnej odpowiedzialności

odszkodowawczej konsumenta. Sprzedawca powinien taką rzecz

(przesyłkę od konsumenta) przyjąć i określić, czy doszło do

zmniejszenia jej wartości. Nie ma żadnych podstaw prawnych, by

przesyłkę ponownie odsyłać konsumentowi, gdyż w wyniku

skutecznego odstąpienia od umowy właścicielem towaru jest sklep.

Po oszacowaniu wartości szkody, czyli o ile zmniejszyła się

wartość rzeczy w wyniku jej uszkodzenia bądź używania w stopniu

wykraczającym poza konieczny do stwierdzenia jej cech i

funkcjonowania – można tę kwotę potrącić ze zwracanej

konsumentowi ceny.

  1. Żądanie, by

    zwracana rzecz pozostawała bez śladów używania i w

    nieuszkodzonym opakowaniu

Skoro ustawodawca nakłada

na konsumenta odpowiedzialność za zmniejszenie wartości rzeczy

będące rezultatem korzystania z niej w sposób wykraczający

poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania

rzeczy, to a contrario wynika z tego, że konsument nie

poniesie odpowiedzialności za zmniejszenie wartości rzeczy w wyniku

korzystania z niej w sposób konieczny do stwierdzenia ww.

okoliczności.

Mówiąc znacznie prościej – konsumentowi wolno

rzecz sprawdzić, przetestować w sposób, w jaki byłoby to możliwe

w sklepie stacjonarnym. Jeżeli towar znajduje się w takim

opakowaniu, które trzeba zniszczyć by rzecz zbadać (np. plastikowa

zgrzewka), to należy uznać iż zniszczenie opakowania jest do tego

konieczne i nie rodzi po stronie konsumenta odpowiedzialności

odszkodowawczej. Podobnie ślady używania rzeczy – jeśli świadczą

jedynie o jednokrotnym użyciu w celu przetestowania – to również

jest to prawo konsumenta.

Nie ma tu sztywno określonej granicy

między tym, co jest „zbadaniem” a co „eksploatowaniem”

rzeczy. W doktrynie wskazuje się pomocniczo – w przypadku odzieży

– iż tę można przymierzyć, ale nie nosić na co dzień.

Żądanie od konsumenta,

by zwracana przy odstąpieniu od umowy rzecz nie nosiła żadnych

śladów używania i by była w nieuszkodzonym opakowaniu jest

klauzulą niedozwoloną.

  1. Żądanie, by do

    zwracanej rzeczy dołączony był dowód zakupu – paragon lub

    faktura

To kolejny przykład

klauzuli niedozwolonej. Żaden przepis prawa nie nakłada na

konsumenta obowiązku, by przy odstąpieniu od umowy razem ze

zwracaną rzeczą zwracał sprzedawcy jakikolwiek dokument stanowiący

dowód zakupu. Przy zakupie w sklepie internetowym pozostaje tyle

elektronicznych śladów – a więc dowodów na okoliczności

zawarcia umowy sprzedaży, jej stron, przedmiotu itd., że nie można

żądać od konsumenta dodatkowych dowodów wykazujących te

okoliczności. A już tym bardziej uzależniać przyjęcia zwrotu

towaru od załączenia paragonu czy faktury razem ze zwracaną

rzeczą.

  1. Żądanie zwrotu

    kosztów przesyłki towaru do konsumenta

Niestety, choć może się

to wydawać nie fair, to w przypadku odstąpienia od umowy konsument

ponosi jedynie koszty przesyłki zwrotnej do sprzedawcy. Sprzedawca

natomiast jest zobowiązany zwrócić konsumentowi kwotę wynikającą

z ceny towaru oraz kosztów transportu na linii sklep – konsument.

Jeżeli konsument wybrał opcję przesyłki droższą niż najtańszą

oferowaną przez sprzedawcę, to sprzedawca jest uprawniony by

konsumentowi zwrócić jedynie koszt przesyłki najtańszej.

Uwzględniając tę modyfikację i tak co do zasady sprzedawca ponosi

koszt „niepotrzebnej” wysyłki do konsumenta i musi się pogodzić

z tym, że rodzi to po jego stronie stratę. Sprzedawcy pozostaje

więc potraktować to jako ryzyko biznesowe i ewentualnie wkalkulować

w koszty prowadzonej działalności.

  1. Żądanie, by

    konsument podał numer rachunku bankowego do zwrotu uiszczonej ceny

Wydawać by się mogło,

że w powyższym żądaniu nie ma nic niezgodnego z prawem, a nawet

że jest ono wyrazem dobrej woli sprzedawcy, który uznał zwrot

konsumencki i chce się upewnić co do sposobu zwrotu pieniędzy. A

jednak – jest to klauzula niedozwolona (sygn. akt XVII AmC

1307/16).

Na tym przykładzie warto

podsumować niniejszy artykuł i sformułować ogólną zasadę

dotyczącą procedury zwrotu konsumenckiego. Otóż wszystko to,

czego wymaga się od konsumenta znajduje się tylko i wyłącznie w

ustawie.

Generalnie konsument może odstąpić od umowy składając

przedsiębiorcy stosowne, obligatoryjne oświadczenie w ustawowym

terminie i powinien rzecz zwrócić. Każdy dodatkowy obowiązek,

powinność nałożona przez sprzedawcę na konsumenta i

niewynikająca z przepisów ustawy – będzie uznana za klauzulę

niedozwoloną.

W przykładzie wymogu

podania przez konsumenta numeru rachunku bankowego do zwrotu chodzi o

to, że sprzedawca nie może uzależniać spełnienia swojego

obowiązku zwrotu uiszczonej przez konsumenta ceny od jakichkolwiek

dodatkowych, nie wynikających z ustawy warunków stawianych

konsumentowi. Co do zasady powinien zwrócić pieniądze w ten sam

sposób, w jaki je otrzymał. Jest możliwe w drodze porozumienia z

konsumentem, by obrać inny sposób płatności – np. wybrany przez

konsumenta. Ale takie ustalenia muszą mieć charakter dobrowolny i

wynikać z wyraźnej woli i zgody konsumenta. W żadnym wypadku nie

należy stawiać konsumentowi dodatkowych, stanowczych warunków. To

samo odnosi się np. do żądania oznaczenia na przesyłce numeru

zwrotu nadanego przez sprzedawcę.

Prawa przysługujące

konsumentowi i zagwarantowane w ustawie można umownie, a więc np. w

drodze zapisów regulaminu sklepu internetowego poszerzyć. Ale nigdy

nie można tych praw zawęzić, co dotyczy także nakładania przez

sprzedawcę na konsumenta dodatkowych obowiązków czy też wymagań

(patrz. art. 7 Ustawy o prawach konsumenta).

Komentarze obsługuje Disqus. Wczytanie spowoduje połączenie z zewnętrznym serwisem.